صداقت در روابط عمومی

یکی از وظایفی که روابط عمومی ها به عنوان وظیفه اصلی از آن یاد می کنند و در گفته ها و اظهارات تخصصی به عنوان یک شاخصه جدی در موفقیت یا عدم موفقیت به آن اشاره می شود مقوله شفاف سازی و پاسخگوئی است، که در واقع در محافل و مجالس خصوصی و عمومی و در رویاروئی با مخاطبان و مراجعه کنندگان به سازمان و همچنین در برخورد با اربابان جراید وخبرنگاران رسانه های ارتباط جمعی سعی می نمایند

با برخی رفتار تصنعی و جملات کلیشه ای و از پیش تعیین شده به وظیفه سازمانی و رسالت حرفه ای خود جامه عمل بپو شانند و گاهی با اتکاء به این شیوه مؤدبانه و از پیش تعریف شده موفق می شوند که بتوانند گلیم شان را آب بیرون بکشند و گاهی به واسطه شرایط و موقعیت خاص که افراد ایجاد می نمایند روابط عمومی را دچار دست انداز و چالش جدی        می سازند، بو یژه آنکه با پررنگ شدن بحث پاسخگوئی و شفاف سازی، رسانه ها و مردم به عنوان یک حق قانونی و مسلم آن را از مسئولین و روابط عمومی ها مطالبه می نمایند و این موضوع کار را برای روابط عمومی ها مشکل و دشوار کرده است و در عین حال روابط عمومی ها مجبورند به لحاظ جایگاه سازمانی خود را نسبت به شرایط پیش آمده از صرافت نیندازند.
بنابر این برخی از روابط عمومی ها با روآوری به فناوری و تکنولوژی جدید و بکارگیری ابزار و فنون جدید سعی می نمایند این خلاء را جبران نمایند و حداقل با استفاده از تغیرات ایجاد شده ظاهرداستان پاسخگوئی را رعایت نمایند. اما نکته اصلی و اساسی که در رابطه با بحث پاسخگوئی و شفاف سازی که می باید علاوه بر شیوه ها و روشهای پاسخگوئی، به لحاظ کیفی مورد تعمق و تامل قرار گیرد در واقع محتوا و حقایقی است که درقالب پیام منعکس می گردد و در اختیار مخاطبان درون سازمانی و برون سازمانی و مخاطبان خاص و عام و رسانه ارتباط جمعی قرار داده شود یا اینکه پاسخی است که درجواب سوال پرسشگری که در هر در جایگاه و منزلت و در هر ابعاد و اشکال مختلف است، مطرح می گردد و یا عملکرد و فعالیتی است که در سطح سازمان اتفاق می افتد ومی باید در دسترس همگان قرار داده شود، و یا نکته مبهم و تاریکی است که باید توسط روابط عمومی روشن گرد.
در همه این موارد اگر بخواهیم به واسطه مصلحت اندیشی و یا منافع شخصی و یا حب و بغض فردی و یا رضایت مسئولین، حقایق و مصالح عمومی و جمعی را فدای آن سازیم و بر این اشتباه که در برخی از مواقع تعمدی و در پاره ای از مواقع غیر عمدی و به ناچار صورت می گیرد پافشاری کنیم و یا با روآوردن به پنهان کاری بر این اشتباهات فاحش لاپوش گذاری نمایند حجت برروابط عمومی تمام است و تکلیف کار مشخص است، اگر چه رخدادهای از این دست در سطح روابط عمومی های جهان سوم امری کاملا طبیعی به نظر می رسد و لیکن در جامعه روابط عمومی ایران باید به عنوان یک چالش و یک آسیب جدی از آن یاد کرد و این اتفاق شاید ریشه در مسائلی از قبیل:
1-    نبودن بستر و شرایط لازم در امر پاسخگوئی
2-    فقدان ابزار و سازو کارهای مناسب و جدید در زمینه پاسخگوئی و شفاف سازی
3-    ضعف تخصصی در زمینه روابط عمومی در سطح مدیران و کار شناسان روابط عمومی
4-    فقدان سیستم های آموزشی و عدم توجه جدی به مقوله آموزش به عنوان یک نیاز ضروری
5-    عدم اشراف و آگاهی نسبت به فلسفه وجودی روابط عمومی در سطح مد یرا ن عالی
6-    استفاده و داشتن نگاه ابزاری نسبت به روابط عمومی
7-    عدم امنیت شغلی
8-    ترس از بیکاری و در گیر شدن با مشکلات معیشتی و اقتصادی
9-    عدم سنخیت ما بین افراد و پستهای تخصصی
10-    عدم نظارت کارآمد و جدی
11-    دغدغه های مالی و معیشتی
لذا با وجود گستردگی و رسالت رسانه های جمعی در ارائه و پوشش خبرهای سازمان ها و ارگانها، ضرورت   اطلاع رسانی شفاف وارائه اصل واقعیات خصوصا اخبار و اتفاقات رخداده از طریق روابط عمومی و انعکاس به موقع وصریح و بدور از هرگونه مخدوش کردن خبر و پنهان کاری، اصل وظیفه روابط عمومی مردم مدار را پیش از پیش نمایان می سازد و در این راستا است که مردم با ارتباط تنگاتنگ با سازمان از واقعیت ها و مشکلات آن به خوبی اگاهی خواهند یافت و با آن همراه وهمگام می گردند. پس اصل صداقت در گفتار و کردار را سرلوحه کار روابط عمومی قرار داده و با این انتخاب مسیر همراهی مردم با مسئولین را هموار سازیم.